Toen ik jong was en nog geen insulinepomp had voor mijn diabetes (de pomp heb ik nu wel sinds 6 jaar), mocht ik 3 keer per dag tussen de maaltijden door, één tussendoortje van 15 koolhydraten. Dat is niet veel, maar ik genoot zo van die snoepjes! Ik kreeg mijn eigen bakje met daarin netjes afgemeten wat ik mocht hebben. Ik koesterde dat bakje en genoot van alles wat erin zat, hoe weinig het ook was.
Deze serie tussendoortjes laat dat zien. Elk bakje van keramiek bevat eten (ook van keramiek 😉) wat in totaal 15 koolhydraten maakt. En zoals je op foto 4 ziet, heeft elk bakje een gaatje achterin. Zo kan je ze ophangen aan de muur, hoe leuk?!
Dian van Vugt werkt voornamelijk met keramiek. Door haar leven met diabetes heeft eten in haar praktijk een gelaagde en persoonlijke betekenis gekregen, wat haar onderzoek naar alledaagse objecten en momenten van verwondering vormt. De schilderijen van Alice West verkennen de spanning tussen nostalgie en ongemak, waar vertrouwdheid en introspectie elkaar ontmoeten. Samen nodigen hun werken de kijker uit om te reflecteren op wat we tot ons nemen—zowel fysiek als emotioneel—en hoe betekenis schuilt in het alledaagse.
Wil je op de hoogte blijven van deze en volgende projecten? Schrijf je hieronder in voor de nieuwsbrief.